Ὁ κατ' ἀρχὰς δημιουργήσας τὰ σύμπαντα, καὶ ἑνὶ ἑκάστῳ οἰκείαν τάξιν θέμενος, μὴ παρίδῃς τά ἔργα τῶν χειρῶν σου, ἀλλ’ ἱλέῳ ὄμματι, ἐξ οὐρανοῦ ἐπίβλεψον, Κύριε, ἐπὶ τὴν ἄμπελον ταύτην, καὶ κατάρτισαι αὐτὴν κατὰ τὸ θέλημά σου, πᾶσαν φθοροποιὸν ἐπίνοιαν, καὶ πάντα λυμεῶνα, ἐξ αὐτῆς ἀποτρέπων· σὺ γὰρ εἶ ὁ ποιμὴν ἡμῶν, καὶ ῥύστης καὶ σωτὴρ ἡμῶν, καὶ τὴν παρὰ σοῦ ἐκδεχόμεθα βοήθειαν, ἐν ἐλέει καὶ οἰκτιρμοῖς, δοξάζοντές σε, Δεσπότα.
Ὁ τὴν περίγειον λῆξιν, περιχαρακώσας Κύριε, καὶ τῷ περιβάλλοντι διαζώματι, ἀσφαλισάμενος αὐτήν, ῥῦσαι βλάβης καὶ καταφορᾶς, τὴν σύστασιν αὐτῆς Δέσποτα· σὺ γὰρ θησαυρὸς ἰσχύος, καὶ πηγὴ τῆς ζωῆς, καὶ τῷ σῷ νεύματι, πάντα λειτουργεῖ καὶ ὑπείκει, ὡς δοῦλα σὰ Κύριε. Διὸ δὸς ἡμῖν τὰ ἐλέη σου, καὶ ἀπότρεψον ἀφ' ἡμῶν πᾶσαν καταστροφὴν καὶ σῶσον τάς ψυχὰς ἡμῶν, ὡς φιλάνθρωπος.
Ἀπειλαὶ καὶ μάστιγες καὶ ὄλεθρος, ἐπισείονται ἡμῖν Κύριε, διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν· ἡμάρτομεν γάρ, ἠνομήσαμεν καὶ ἐμακρύνθημεν ἀπὸ σοῦ, καὶ δεινοῖς συνεσχέθημεν καὶ ἐταζομεθα. Ἄλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς, Κύριε, ἐπερχομένων κινδύνων, καὶ τῆς γῆς τὴν σύστασιν ἀδιαλώβητον φύλαττε, πνοὰς ἀνέμων ὁμαλάς, καὶ πηγὰς ὑδάτων ἀειρύτους παρέχων, εἰς περιποίησιν ἡμῶν καὶ σωτηρίαν φιλάνθρωπε.
Ὁ τῆς γῆς τὸν γῦρον κατέχων, καὶ τὰ θεμέλια αὐτῆς στερεῶν, ὥς φησιν ὁ προφήτης, πρόσδεξαι ἡμῶν Κύριε τάς ἱκετηρίους δεήσεις, ὡς κηδεμὼν καὶ προνοητὴς καὶ Σωτὴρ ἡμῶν· ἡμεῖς γὰρ λαός σου, καὶ πρόβατα νομῆς σου, καὶ προσδοκωμένων κινδύνων ῥυσθησόμεθα, ἐν τῷ ἀπείρῳ ἐλέει σου· μὴ οὖν Δέσποτα ἐκτρίψῃς ἡμᾶς, ἀλλὰ σοῦ ἡ ἀγαθότης νικησάτω τὸ πλῆθος τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν, ἵνα πάντες δοξάζωμεν, τῶν οἰκτιρμῶν σου τὸ πέλαγος.
...Τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι... Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ· ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.
