ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΕΚΕΙΝΗΝ ΤΗΝ ΦΟΒΕΡΑΝ

Τὴν ἡμέραν ἐκείνην τὴν φοβεράν, ἐννοοῦσα ψυχή μου γρηγόρησον, ἀνάπτουσα λαμπάδα σου, ἐν ἐλέῳ φαιδρύνουσα, οὐ γὰρ οἶδας πότε, πρὸς σὲ ἐπελεύσεται, ἡ φωνὴ ἡ λέγουσα, Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος σου, Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ νυστάξης, καὶ μείνης, ἔξωθεν κρούουσα, ὡς αἱ πέντε Παρθένοι, ἀλλὰ ἀγρύπνως καρτέρησον, ἵνα ὑπαντήσης Χριστῷ τῶ Θεῷ, ἐν ἐλέῳ πίονι καὶ δώη σοὶ τὸν νυμφῶνα, τὸν θεῖον τῆς δόξης αὐτοῦ.