Κύριε, Λαζάρου θέλων τάφον ἰδεῖν, ὁ μέλλων γνώμη τάφον οἰκεῖν, ἐπηρώτας. Ποῦ τεθείκατε αὐτόν, μαθῶν δὲ ὃ οὐκ ἠγνόεις, ἐφώνεις ὃν ἐπόθεις, Λάζαρε δεῦρο ἔξω, καὶ ἐπήκουσεν ὁ ἄπνους, τῶ πνοὴν αὐτῷ διδόντι, σοὶ τῶ Σωτήριών ψυχῶν ἡμῶν.
Κύριε, ἐπὶ τὸν τάφον τοῦ τετραημέρου, ἐπὶ τὸ μνῆμα ἦλθες Λαζάρου, καὶ ἐπὶ φίλω δάκρυα ῥάνας, νεκρὸν τετραήμερον ἥγειρας, ὁ στάχυς τῆς ζωῆς, διὸ θάνατος ἐδέθη φωνή, τὰ σπάργανα ἐλύθη χερσί, τότε χαρὰς ἐπληροῦτο, τὸ στῖφος τῶν Μαθητῶν, καὶ μία παρὰ πάντων, ἐλειτουργεῖτο συμφωνία, Εὐλογημένος εἶ Σωτήρ, ἐλέησον ἡμᾶς.
Κύριε, ἡ φωνή σου κατέλυσε, τοῦ Ἄδου τὰ βασίλεια, καὶ ὁ λόγος τῆς ἐξουσίας σου, ἥγειρεν ἐκ τάφου τετραήμερον, καὶ γέγονεν ὁ Λάζαρος, τῆς παλιγγενεσίας, προοίμιον σωτήριον, Πάντα δυνατὰ σοὶ Δέσποτα, τῶ πάντων Βασιλεῖ, δώρησαι τοὶς δούλοις σου, ἱλασμὸν καὶ τὸ μέγα ἔλεος.
Κύριε, πιστῶσαι θέλων τοὺς Μαθητάς σου, τὴν ἐκ νεκρῶν σου Ἔγερσιν, ἐν τῷ μνήματι Λαζάρου παραγέγονας, καὶ φωνήσαντός σου τοῦτον, ὁ Ἅδης ἐσκυλεύθη, καὶ ἀπέλυσε τὸν τετραήμερον, βοώντά σοί, Εὐλογημένε Κύριε δόξα σοί.
Κύριε, παραλαμβάνων τοὺς Μαθητάς σου, ἐν Βηθανίᾳ παρεγένου, ἵνα ἐγείρης τὸν Λάζαρον, καὶ δακρύσας ἐπ αὐτόν, νόμω φύσεως ἀνθρωπίνης, ὡς Θεός, τοῦτον τετραήμερον ἥγειρας, καὶ ἐβόα σοὶ Σωτήρ, Εὐλογημένε Κύριε δόξα σοί.
...Τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι... Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ· ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.
