Λίθος ἀχειρότμητος ὅρους, ἐξ ἀλαξεύτου σου Παρθένε, ἀκρογωνιαῖος ἐτμήθη, Χριστὸς συνάψας, τὰς διεστώσας φύσεις, διὸ ἐπαγαλλόμενοι, σὲ Θεοτόκε μεγαλύνομεν.
Ἔρως ὁ θειότατος Μάκαρ, κατακρατήσας τῆς ψυχῆς σου, κόσμου τὰς ὑλώδεις φροντίδας, πυρὶ ἀϋλω πάσας κατέφλεξε, καὶ ὀρεκτῶν ἀκρότητι, στεφανηφόρον σὲ κατέστησε.
Λιμένι λαμπρῶς καθωρμίσθης, γαληνοτάτω Θεοφόρε, ζάλην τῶν κυμάτων ἐκφυγῶν, ὁρμᾷς ἀγρίων καὶ λογικῶν θηρίων, καὶ νὺν τρυφᾷς λαβόμενος, τῆς αἰωνίου ἀπολαύσεως.
Ποικίλω κοσμούμενος στέφει, ἱερομύστα διαπρέπεις, τῆς ἱερωσύνης γὰρ ἐν σοί, εἰς ἐν συνῆλθε καὶ μαρτυρίου κλέος, καὶ δι' ἀμφοὶν ὦς μέτοχος, τοῦ σοῦ Δεσπότου συνδεδόξασαι.
Ὡς ἱεροφάντωρ ὑπάρχων, τὴ παρρησία κεχρημένος, πρὸς τὸν σὸν Δεσπότην καὶ Θεόν, τοὺς ἐκτελοῦντας πίστει τὴν μνήμην σου, ἐκ πειρασμῶν Ἰγνάτιε, νὺν λυτρωθῆναι καθικέτευε.
...Τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι... Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ· ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.
