Ὅτε, Μυροφόροι σὲ Χριστέ, λίαν τὸ πρωϊ ἐπεζήτουν, τὴν τῶν ἁπάντων ζωήν, μύρα καὶ ἀρώματα, ἔχουσαι ἤρχοντο, καὶ τῶ πόθω δακρύουσαι, ἤκουον ἐκ τάφου, νεανίου λέγοντος, Παύσασθε κλαίουσαι, ὅμως, τὴ ὑμῶν σωτηρία, χαίρουσαι βοήσατε πάσιν, Ὅτι ἐξεγήγερται ὁ Κύριος.
Ἴσμεν, ὧ εὐσχήμων Ἰωσήφ, σὲ Χερουβικὸν καθὼς ἅρμα, τὸν Βασιλέα Χριστόν, ὤμοις σου βαστάζοντα, Σταυροῦ κατάγοντα, Μακαρίζομεν χείράς σου, καὶ ὄμματα θεία, σέβομεν παλάμας σου, δι' ὧν τὸν Ἥλιον, Λόγονκαί Θεὸν ἐπὶ τάφου, φέρων κατατέθεικας, ὅθεν, καὶ τὴν θείαν μνήμην σου γεραίρομεν.
Ὤφθη ἡ πανήγυρις ἡμῖν, τῶν θεοπρεπῶν Μυροφόρων, καὶ Ἰωσὴφ τοῦ σεπτοῦ, ἄλλος ὡς Παράδεισος, πηγὴν παρέχων ζωῆς, τὰ τῆς χάριτος νάματα ὀμβρίζει τῶ κόσμω, βρύει τῆς Ἐγέρσεως Χριστοῦ τὰ ῥεῖθρα θερμῶς, στίφη τῶν πιστῶν ἑορτάζει, καὶ κραυγάζει, Δόξα τῶ δόντι, τὴν αὐτοῦ Ἀνάστασιν τοὶς πέρασι.
Αἱ Μυροφόροι ὄρθριαι γενόμεναι, καὶ τὸ μνήμά σου μετὰ σπουδῆς καταλαβοῦσαι, ἐπεζήτουν σὲ Χριστέ, πρὸς τὸ μυρίσαι τὸ ἄχραντον σώμά σου, καὶ τοῦ Ἀγγέλου τοίς ῥήμασιν ἐνηχηθεῖσαι, χαροποιὰ σύμβολα τοὶς Ἀποστόλοις ἐκήρυττον, Ὅτι ἀνέστη ὁ ἀρχηγὸς τῆς σωτηρίας ἡμῶν, σκυλεύσας τὸν θάνατον, τῶ δὲ κόσμω δωρούμενος, ζωὴν αἰώνιον καὶ τὸ μέγα ἔλεος.
...Τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι... Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ· ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.
