Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ ΚΑΤΕΤΕΘΗΣ ΧΡΙΣΤΕ....ΣΥ ΕΝΕΤΕΙΛΩ ΤΑΣ ΕΝΤΟΛΑΣ ΣΟΥ, ΤΟΥ ΦΥΛΑΞΑΣΘΑΙ ΣΦΟΔΡΑ.... ΤΟΤΕ ΟΥ ΜΗ ΑΙΣΧΥΝΘΩ

· Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ, κατετέθης Χριστέ, καὶ Ἀγγέλων στρατιαὶ ἐξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι τὴν σήν.

· Μακάριοι οἱ ἐξερευνῶντες τὰ μαρτύρια αὐτοῦ, ἐν ὅλη καρδία ἐκζητήσουσιν αὐτόν.

· Ἡ ζωὴ πῶς θνήσκεις; πῶς καὶ τάφω οἰκεῖς; τοῦ θανάτου τὸ βασίλειον λύεις δέ, καὶ τοῦ Ἄδου τοὺς νεκροὺς ἐξανιστάς.

· Οὐ γὰρ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν, ἐν ταῖς ὁδοὶς αὐτοῦ ἐπορεύθησαν.

· Μεγαλύνομέν σε, Ἰησοῦ Βασιλεῦ, καὶ τιμῶμεν τὴν Ταφὴν καὶ τὰ Πάθη σου, δι' ὧν ἔσωσας ἡμᾶς ἐκ τῆς φθορᾶς.

· Σὺ ἐνετείλω τὰς ἐντολάς σου, τοῦ φυλάξασθαι σφόδρα.

· Μέτρα γὴς ὁ στήσας, ἐν σμικρῷ κατοικεῖς, Ἰησοῦ παμβασιλεῦ τάφω σήμερον, ἐκ μνημάτων τοὺς θανέντας ἀνιστῶν.

· Ὄφελον κατευθυνθείησαν αἳ ὁδοί μου...

· Ἰησοῦ Χριστέ μου, Βασιλεῦ τοῦ παντός, τὶ ζητῶν τοὶς ἐν τῷ Ἅδη ἐλήλυθας; ἢ τὸ γένος ἀπολύσαι τῶν βροτῶν.

· Τότε οὐ μὴ αἰσχυνθῶ ἐν τῷ μὲ ἐπιβλέπειν..

· Ὁ Δεσπότης πάντων, καθορᾶται νεκρός, καὶ ἐν μνήματι καινῶ κατατίθεται, ὁ κενώσας τὰ μνημεῖα τῶν νεκρῶν.

· Ἔξομολογήσομαί σοὶ ἐν εὐθύτητι καρδίας...

· Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ κατετέθης Χριστέ, καὶ θανάτω σου τὸν θάνατον ὤλεσας, καὶ ἐπήγασας τῶ Κόσμω, τὴν ζωήν.

· Τὰ δικαιώματά σου φυλάξω, μὴ μὲ ἐγκαταλίπης ἕως σφόδρα.

· Μετὰ τῶν κακούργων, ὡς κακοῦργος Χριστέ, ἑλογίσθης δικαιῶν ἡμᾶς ἅπαντας, κακουργίας τοῦ ἀρχαίου πτερνιστοῦ.

· Ἐν τίνι κατορθώσει νεώτερος τὴν ὁδὸν αὐτοῦ;

· Ὁ ὡραῖος κάλλει, παρὰ πάντας βροτούς, ὡς ἀνείδεος νεκρὸς καταφαίνεται, ὁ τὴν φύσιν ὡραϊσας τοῦ παντός.

· Ἐν ὅλη καρδία μου ἐξεζήτησά σε, μὴ ἀπώση μὲ ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου.

· Ἅδης πῶς ὑποίσει, Σῶτερ παρουσίαν τὴν σήν, καὶ μὴ θᾶττον συνθλασθείη σχοτούμενος, ἀστραπῆς φωτός σου αἴγλη ἐκτυφλωθείς;

· Ἐν τῇ καρδία μου ἔκρυψα τὰ λόγιά σου, ὅπως ἂν μὴ ἁμάρτω σοί.

· Ἰησοῦ γλυκὺ μοί, καὶ σωτήριον φῶς, τάφω πῶς ἐν σκοτεινῷ κατακέκρυψαι; ὧ ἀφάτου, καὶ ἀρρήτου ἀνοχῆς!

· Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.

· Ἀπορεῖ καὶ φύσις, νοερὰ καὶ πληθύς, ἡ ἀσώματος Χριστὲ τὸ μυστήριον, τῆς ἀφράστου καὶ ἀρρήτου σου ταφῆς.

· Ἐν τοῖς χείλεσί μου ἐξήγγειλα πάντα τὰ κρίματα τοῦ στόματός σου.

· Ὧ θαυμάτων ξένων! ὧ πραγμάτων καινῶν! Ὁ πνοῆς μοὶ χορηγὸς ἄπνους φέρεται, κηδευόμενος χερσὶ τοῦ Ἰωσήφ.

· Ἐν τῇ ὁδῷ τῶν μαρτυρίων σου ἑτέρφθην...

· Καὶ ἐν τάφῳ ἔδυς, καὶ τῶν κόλπων Χριστὲ τῶν πατρῶ ὢν οὐδαμῶς ἀπεφοίτησας, τοῦτο ξένον καὶ παράδοξον ὁμοῦ.

· Ἐν ταῖς ἐντολαίς σου ἀδολεσχήσω, καὶ κατανοήσω τὰς ὁδούς σου.

· Ἀληθὴς καὶ πόλου, καὶ τῆς γῆς Βασιλεύς, εἰ καὶ τάφω σμικροτάτω συγκέκλεισαι, ἐπεγνώσθης πάση κτίσει Ἰησοῦ.

· Ἐν τοῖς δικαιώμασί σου μελετήσω, οὐκ ἐπιλήσομαι τῶν λόγων σου.

· Σοῦ τεθέντος τάφω, πλαστουργέτα Χριστέ, τὰ τοῦ Ἄδου ἐσαλεύθη θεμέλια, καὶ μνημεῖα ἠνεώχθη τῶν βροτῶν.

· Ἀνταπόδος τῶ δούλω σου, ζήσόν με, καὶ φυλάξω τοὺς λόγους σου.

· Ὁ τὴν γὴν κατέχων, τὴ δρακὶ νεκρωθείς, σαρκικῶς ὑπὸ τῆς γῆς νὺν συνέχεται, τοὺς νεκροὺς λυτρῶν τῆς Ἄδου συνοχῆς.

· Ἀποκάλυψον τοὺς ὀφθαλμούς μου, καὶ κατανοήσω τὰ θαυμάσια ἐκ τοῦ νόμου σου.

· Ἐκ φθορᾶς ἀνέβης, ἡ ζωή μου Σωτήρ, σοῦ θανόντος καὶ νεκροῖς προσφοιτήσαντος, καὶ συνθλάσαντος τοῦ Ἄδου τοὺς μοχλούς.

· Πάροικος ἐγὼ εἰμι ἐν τῇ γῆ, μὴ ἀποκρύψης ἀπ' ἐμοῦ τὰς ἐντολάς σου.

· Ὡς φωτὸς λυχνία, νὺν ἡ σάρξ τοῦ Θεοῦ, ὑπὸ γὴν ὡς ὑπὸ μόδιον κρύπτεται, καὶ διώκει τὸν ἐν Ἅδη σκοτασμόν.

· Ἐπεπόθησεν ἡ ψυχή μου, τοῦ ἐπιθυμῆσαι τὰ κρίματά σου ἐν παντὶ καιρῶ.

· Νοερῶν συντρέχει, στρατιὼν ἡ πληθύς, Ἰωσὴφ καὶ Νικοδήμω συστείλαί σε, τὸν ἀχώρητον ἐν μνήματι σμικρῶ.

· Ἐπετίμησας ὑπερηφάνοις, ἐπικατάρατοι οἱ ἐκκλίνοντες ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου.

· Νεκρωθεὶς βουλήσει, καὶ τεθεὶς ὑπὸ γήν, ζωοβρύτα Ἰησοῦ μου ἐζώωσας, νεκρωθέντα παραβάσει μὲ πικρά.

· Περίελε ἀπ' ἐμοῦ ὄνειδος καὶ ἐξουδένωσιν...

· Ἡλλοιοῦτο πᾶσα, κτίσις πάθει τῶ σῶ, πάντα γὰρ σοὶ Λόγε συνέπασχον, συνοχέα σὲ γινώσκοντα παντός.

· Καὶ γὰρ ἐκάθησαν ἄρχοντες, καὶ κατ' ἐμοῦ κατελάλουν...

· Τῆς ζωῆς τὴν πέτραν ἐν κοιλίᾳ λαβών, Ἅδης ὁ παμφάγος ἐξήμεσεν, ἐξ αἰῶνος οὓς κατέπιε νεκρούς.

· Καὶ γὰρ τὰ μαρτύριά σου μελέτη μου ἐστί...

· Ἐν καινῷ μνημείω, κατετέθης Χριστέ, καὶ τὴν φύσιν τῶν βροτῶν ἀνεκαίνισας, ἀναστὰς θεοπρεπῶς ἐκ τῶν νεκρῶν.

· Ἐκολλήθη τῶ ἐδάφει ἡ ψυχή μου, ζήσόν με κατὰ τὸν λόγον σου.

· Ἐπὶ γῆς κατῆλθες, ἵνα σώσης Ἀδάμ, καὶ ἐν γῆ μῇ εὐρηκῶς τοῦτον Δέσποτα, μέχρις Ἄδου κατελήλυθας ζητῶν.

· Τὰς Ὁδούς μου ἐξήγγειλα, καὶ ἐπήκουσάς μου, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.

· Συγκλονεῖται φόβω, πᾶσα Λόγε ἡ γῆ, καὶ Φωσφόρος τὰς ἀκτῖνας ἀπέκρυψε, τοῦ μεγίστου γῆ κρυβέντος σου φωτός.

· Ὅδόν δικαιωμάτων σου συνέτισόν με...

· Ὡς βροτὸς μὲν θνήσκεις, ἑκουσίως Σωτήρ, ὡς Θεὸς δὲ τοὺς θνητοὺς ἐξανέστησας, ἐκ μνημάτων καὶ βυθοῦ ἁμαρτιῶν.

· Ἐνύσταξεν ἡ ψυχή μου ἀπὸ ἀκηδίας, βεβαίωσόν με ἐν τοῖς λόγοις σου.

· Δακρυρρόους θρήνους, ἐπὶ σὲ ἡ Ἁγνή, μητρικῶς ὧ Ἰησοῦ ἐπιρραίνουσα, ἀνεβόα. Πῶς κηδεύσω σὲ Υἱὲ;

· Ὁδὸν ἀδικίας ἀπόστησον ἀπ' ἐμοῦ...

· 'ὥσπερ σίτου κόκκος, ὑποδὺς κόλπους γής, τὸν πολύχουν ἀποδέδωκας ἄσταχυν, ἀναστήσας τοὺς βροτοὺς τοὺς ἐξ, Ἀδάμ.

· Ὁδὸν ἀληθείας ἠρετισάμην, καὶ τὰ κρίματά σου οὐκ ἐπελαθόμην.

· Ὑπὸ γὴν ἐκρύβης, ὥσπερ ἥλιος νύν, καὶ νυκτὶ τὴ τοῦ θανάτου κεκάλυψαι, ἀλλ' ἀνάτειλον φαιδρότερον Σωτήρ.

· Ἐκολλήθην τοὶς μαρτυρίοις σου, Κύριε...

· Ὡς ἠλίου δίσκον, ἡ σελήνη Σωτήρ, ἀποκρύπτει, καὶ σὲ τάφος νὺν ἔκρυψεν, ἐκλιπόντα τοῦ θανάτου σαρκικῶς.

· Ὁδὸν ἐντολῶν σου ἕδραμον, ὅταν ἐπλάτυνας τὴν καρδίαν μου.

· Ἡ ζωὴ θανάτου, γευσαμένη Χριστός, ἐκ θανάτου τοὺς βροτοὺς ἠλευθέρωσε, καὶ τοὶς πᾶσι νὺν δωρεῖται τὴν ζωήν.

· Νομοθέτησόν με, Κύριε, τὴν ὁδὸν τῶν δικαιωμάτων σου, καὶ ἐκζητήσω αὐτὴν διὰ παντός.

· Νεκρωθέντα πάλαι, τὸν Ἀδὰμ φθονερῶς, ἐπανάγεις πρὸς ζωὴν τὴ νεκρώσει σου, νέος Σῶτερ ἐν σαρκὶ φανεῖς Ἀδάμ.

· Συνέτισόν με, καὶ ἐξερευνήσω τὸν νόμον σου...

· Νοεραὶ σὲ τάξεις, ἡπλωμένον νεκρόν, καθορῶσαι δι' ἡμᾶς ἐξεπλήττοντο, καλυπτόμεναι ταὶς πτέρυξι Σωτήρ.

· Ὁδήγησόν με ἐν τῇ τρίβω τῶν ἐντολῶν σου, ὅτι αὐτὴν ἠθέλησα.

· Καθελῶν σὲ Λόγε, ἀπὸ ξύλου νεκρόν, ἐν μνημείῳ Ἰωσὴφ νὺν κατέθετο. Ἀλλ' ἀνάστα σώζων πάντας ὡς Θεός.

· Κλῖνον τὴν καρδίαν μου εἰς τὰ μαρτύριά σου, Καὶ μὴ εἰς πλεονεξίαν.

· Τῶν Ἀγγέλων Σῶτερ, χαρμονὴ πεφυκῶς, νὺν καὶ λύπης τούτοις γέγονας αἴτιος, καθορώμενος σαρκὶ ἄπνους νεκρός.

· Ἀπόστρεψον τοὺς ὀφθαλμούς μου, τοῦ μὴ ἰδεῖν ματαιότητα, ἐν τῇ ὁδῷ σου ζήσόν με.

· Ὑψωθεὶς ἐν ξύλῳ, καὶ τοὺς ζῶντας βροτούς, συνυψοῖς, ὑπὸ τὴν γὴν δὲ γενόμενος, τοὺς κειμένους δ' ὑπ' αὐτὴν ἐξανιστάς.

· Στῆσον τῶ δούλω σου τὸ λόγιόν σου εἰς τὸν φόβον σου.

· 'ὥσπερ λέων Σῶτερ, ἀφυπνώσας σαρκί, ὡς τὶς σκύμνος ὁ νεκρὸς ἐξανίστασαι, ἀποθέμενος τὸ γῆρας της σαρκός.

· Περίελε τὸν ὀνειδισμόν μου, ὃν ὑπώπτευσα...

· Τὴν πλευρὰν ἐνύγης, ὁ πλευρὰν εἰληφῶς, τοῦ Ἀδὰμ ἐξ ἦς τὴν Εὔαν διέπλασας, καὶ ἐξέβλυσας κρουνοὺς καθαρτικούς.

· Ἰδοὺ ἐπεθύμησα τὰς ἐντολάς σου, ἐν τῇ δικαιοσύνη σου ζήσόν με.

· Ἐν κρυπτῷ μὲν πάλαι, θύεται ὁ ἀμνός, σὺ δ' ὑπαίθριος τυθεὶς ἀνεξίκακε, πᾶσαν κτίσιν ἀπεκάθηρας Σωτήρ.

· Καὶ ἔλθοι ἐπ' ἐμὲ τὸ ἔλεός σου, Κύριε...

· Τὶς ἐξεῖποι τρόπον, φρικτὸν ὄντως καινόν, ὁ δεσπόζων γὰρ τῆς Κτίσεως σήμερον, πάθος δέχεται, καὶ θνήσκει δι' ἡμᾶς.

· Καὶ ἀποκριθήσομαι τοὶς ὀνειδίζουσί μοὶ λόγον, ὅτι ἤλπισα ἐπὶ τοῖς λόγοις σου.

· Ὁ ζωῆς ταμίας, πῶς ὁρᾶται νεκρός; ἐκπληττόμενοι οἱ Ἄγγελοι ἔκραζον, πῶς δ' ἐν μνήματι συγκλείεται Θεός:

· Καὶ μὴ περιέλης ἐκ τοῦ στόματός μου λόγον ἀληθείας ἕως σφόδρα...

· Λογχονύκτου Σῶτερ, ἐκ πλευρᾶς σου ζωήν, τὴ ζωὴ τὴ ἐκ ζωῆς ἐξωσάση με, ἐπιστάζεις καὶ ζωοὶς μὲ σὺν αὐτή.

· Καὶ φυλάξω τὸν νόμον σου διαπαντὸς εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.

· Ἁπλωθεὶς ἐν ξύλῳ, συνηγάγω βροτούς, τὴν πλευράν σου δὲ νυγεὶς τὴν ζωήρρητον, πάσιν ἄφεσιν πηγάζεις Ἰησοῦ.

· Καὶ ἐπορευόμην ἐν πλατυσμῷ, ὅτι τὰς ἐντολάς σου ἐξεζήτησα.

· Ὁ εὐσχήμων Σῶτερ, σχηματίζει φρικτῶς, καὶ κηδεύει ὡς νεκρὸν εὐσχημόνως σε, καὶ θαμβείταί σου τὸ σχῆμα τὸ φρικτόν.

· Καὶ ἐλάλουν ἐν τοῖς μαρτυρίοις σου ἐναντίον βασιλέων, καὶ οὐκ ἠσχυνόμην.

· Ὑπὸ γὴν βουλήσει, κατελθῶν ὡς θνητός, ἐπανάγεις ἀπὸ γὴς πρὸς οὐράνια, τοὺς ἐκεῖθεν πεπτωκότας Ἰησοῦ.

· Καὶ ἐμελέτων ἐν ταῖς ἐντολαίς σου, ἃς ἠγάπησα σφόδρα.

· Κὰν νεκρὸς ὠράθης, ἀλλὰ ζῶν ὡς Θεός, ἐπανάγεις ἀπὸ γὴς πρὸς οὐράνια, τοὺς ἐκεῖθεν πεπτωκότας Ἰησοῦ.

· Καὶ ἦρα τὰς χείράς μου πρὸς τὰς ἐντολάς σου, ἃς ἠγάπησα.

· Κὰν νεκρὸς ὠράθης, ἀλλὰ ζῶν ὡς Θεός, νεκρωθέντας τοὺς βροτοὺς ἀνεζώωσας, τὸν ἐμὸν ἀπονεκρώσας νεκρωτήν.

· Καὶ ἠδολέσχουν ἐν τοῖς δικαιώμασί σου.

· Ὧ χαρὰς ἐκείνης! ὧ πολλῆς ἡδονῆς! ἢς πὲρ τοὺς ἐν Ἅδη πεπλήρωσας, ἐν πυθμέσι φῶς ἀστράψας ζοφεροῖς.

· Μνήσθητι τῶν λόγων σου τῶ δούλω σου...

· Προσκυνῶ τὸ Πάθος, ἀνυμνῶ τὴν Ταφήν, μεγαλύνω σου τὸ κράτος Φιλάνθρωπε, δι' ὧν λέλυμαι παθῶν φθοροποιῶν.

· Αὕτη μὲ παρεκάλεσεν ἐν τῇ ταπεινώσει μου...

· Κατὰ σοῦ ῥομφαία, ἑστιλβοῦτο Χριστέ, καὶ ῥομφαία ἰσχυροῦ μὲν ἀμβλύνεται, καὶ ῥομφαία δὲ τροποῦται τῆς Ἐδέμ.

· Ὑπερήφανοι παρηνόμουν ἕως σφόδρα...

· Ἡ Ἀμνὰς τὸν Ἄρνα, βλέπουσα ἐν σφαγῇ, ταὶς αἰκίσι βαλλομένη ἠλάλαζε, συγκινοῦσα καὶ τὸ ποίμνιον βοᾶν.

· Ἐμνήσθην τῶν κριμάτων σου ἀπ' αἰῶνος, Κύριε, καὶ παρεκλήθην.

· Κὰν ἐνθάπτη τάφω, κὰν εἰς Ἄδου μολής, ἀλλὰ Σῶτερ καὶ τοὺς τάφους ἐκένωσας, καὶ τὸν Ἅδην ἀπεγύμνωσας Χριστέ.

· Ἀθυμία κατέσχε μὲ ἀπὸ ἁμαρτωλῶν, τῶν ἐγκαταλιμπανόντων τὸν νόμον σου.

· Ἑκουσίως Σῶτερ, κατελθῶν ὑπὸ γήν, νεκρωθέντας τοὺς βροτοὺς ἀνεζώωσας, καὶ ἀνήγαγες ἐν δόξῃ πατρική.

· Ψαλτὰ ἤσάν σοὶ τὰ δικαιώματά σου...

· Τῆς Τριάδος ὁ εἷς, ἐν σαρκὶ δι' ἡμᾶς, ἐπονείδιστον ὑπέμεινε θάνατον, φρίττει ἥλιος, καὶ τρέμει δὲ ἡ γῆ.

· Ἐμνήσθην ἐν νυκτὶ τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε...

· Ὡς πικρὰς ἐκ κρήνης, τῆς Ἰούδα φυλῆς, οἱ ἀπόγονοι ἐν λάκκῳ κατέθεντο, τὸν τροφέα μανναδότην Ἰησοῦν.

· Αὕτη ἐγενήθη μοί, ὅτι τὰ δικαιώματά σου ἐξεζήτησα.

· Ὁ Κριτὴς ὡς κριτός, πρὸ Πιλάτου κριτοῦ, καὶ παρίστατο καὶ θάνατον ἄδικον, κατεκρίθη διὰ ξύλου σταυρικοῦ.

· Μερίς μου εἶ, Κύριε, εἶπα τοῦ φυλάξασθαι τὸν νόμον σου.

· Ἀλαζὼν Ἰσραήλ, μιαιφόνε λαέ, τὶ παθῶν τὸν Βαραββᾶν ἠλευθέρωσας; τὸν Σωτήρα δὲ παρέδωκας Σταυρῶ;

· Ἐδεήθην τοῦ προσώπου σου ἐν ὅλη καρδία μου, ἐλέησόν με κατὰ τὸ λόγιόν σου.

· Ὁ χειρί σου πλάσας, τὸν Ἀδὰμ ἐκ τῆς γῆς, δι' αὐτὸν τὴ φύσει γέγονας ἄνθρωπος, καὶ ἐσταύρωσαι βουλήματι τῶ σῶ.

· Διελογισάμην τὰς ὁδούς σου, καὶ ἐπέστρεψα τοὺς πόδας μου εἰς τὰ μαρτύριά σου.

· Ὑπακούσας Λόγε, τῶ ἰδίω Πατρί, μέχρις Ἄδου τοῦ δεινοῦ καταβέβηκας, καὶ ἀνέστησας τὸ γένος τῶν βροτῶν.

· Ἡτοιμάσθην, καὶ οὐκ ἐταράχθην, τοῦ φυλάξασθαι τὰς ἐντολάς σου.

· Οἴμοι φῶς τοῦ Κόσμου! οἴμοι φῶς τὸ ἐμόν! Ἰησοῦ μου ποθεινότατε ἔκραζεν, ἡ Παρθένος θρηνωδοῦσα γοερῶς.

· Σχοινία ἁμαρτωλῶν περιεπλάκησάν μοί, καὶ τοῦ νόμου σου οὐκ ἐπελαθόμην.

· Φθονουργέ, φονουργέ, καὶ ἀλάστορ λαέ, κὰν σινδόνας καὶ αὐτὸ τὸ σουδάριον, αἰσχύνθητι, ἀναστάντος τοῦ Χριστοῦ.

· Μεσονύκτιον ἐξηγειρόμην, τοῦ ἐξομολογείσθαί σοὶ ἐπὶ τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου.

· Δεῦρο δὴ μιαρέ, φονευτὰ μαθητά, καὶ τὸν τρόπον τῆς κακίας σου δείξόν μοί, δι' ὃν γέγονας προδότης τοῦ Χριστοῦ.

· Μέτοχος ἐγὼ εἰμι πάντων τῶν φοβουμένων σε...

· Ὡς φιλάνθρωπός τίς, ὑποκρίνη μωρὲ καὶ τυφλὲ πανωλεθρότατε ἄσπονδε, ὁ τὸ μυρον πεπρακῶς διὰ τιμῆς.

· Τοῦ ἐλέους σου, Κύριε, πλήρης ἡ γῆ...

· Οὐρανίου μύρου, ποίαν ἔσχες τιμήν, τοῦ τιμίου τὶ ἐδέξω ἀντάξιον, λύσσαν εὗρες καταρώτατε Σατάν.

· Χρηστότητα ἐποίησας μετὰ τοῦ δούλου σου, Κύριε, κατὰ τὸν λόγον σου.

· Εἰ φιλόπτωχος εἶ, καὶ τὸ μύρον λυπή, κενουμένου εἰς ψυχῆς ἱλαστήριον, πῶς χρυσῶ ἀπεμπολεὶς τὸν Φωταυγῆ;

· Χρηστότητα καὶ παιδείαν καὶ γνῶσιν δίδαξόν με, ὅτι ταὶς ἐντολαίς σου ἐπίστευσα.

· Ὁ Θεὲ καὶ Λόγε, ὧ χαρὰ ἡ ἐμή, πῶς ἐνέγκω σου ταφὴν τὴν τριήμερον.

· νὺν σπαράττομαι τὰ σπλάγχνα μητρικῶς.

· Πρὸ τοῦ μὲ ταπεινωθῆναι, ἐγὼ ἐπλημμέλησα...

· Τὶς μοὶ δώσει ὕδωρ, καὶ δακρύων πηγάς, ἡ Θεόνυμφος Παρθένος ἐκραύγαζεν, ἵνα κλαύσω τὸν γλυκύν μου Ἰησοῦν;

· Χριστὸς εἶ σύ, Κύριε, καὶ ἐν τῇ χρηστότητί σου δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.

· Ὧ βουνοὶ καὶ νάπαι, καὶ ἀνθρώπων πληθύς, κλαύσατε καὶ πάντα θρηνήσατε, σὺν ἐμοὶ τὴ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν Μητρί.

· Ἐπληθύνθη ἐπ' ἐμὲ ἀδικία ὑπερηφάνων...

· Πότε ἴδω Σῶτερ, σὲ τὸ ἄχρονον φῶς, τὴν χαρὰν καὶ ἡδονὴν τῆς καρδίας μου; ἡ Παρθένος ἀνεβόα γοερῶς.

· Ἐτυρώθη ὡς γάλα ἡ καρδία αὐτῶν, ἐγὼ δὲ τὸν νόμον σου ἐμελέτησα.

· Κὰν ὡς πέτρα Σῶτερ, ἡ ἀκρότομος σύ, κατε τομήν, ἀλλ' ἐπήγασας, ζῶν τὸ ῥείδέξω τὴν θρόνως πηγὴ ὧν τῆς ζωῆς.

· Ἀγαθὸν μοὶ ὅτι ἐταπείνωσάς με, ὅπως ἂν μάθω τὰ δικαιώματά σου.

· Ὡς ἐκ κρήνης μιᾶς, τὸν διπλοῦν ποταμόν, τῆς πλευρᾶς σου προχεούσης ἀρδόμενοι, τὴν ἀθάνατον καρπούμεθα ζωήν.

· Ἀγαθὸς μοὶ ὁ νόμος τοῦ στόματός σου ὑπὲρ χιλιάδας χρυσίου καὶ ἀργυρίου.

· Θέλων ὤφθης Λόγε, ἐν τῷ τάφω νεκρός, ἀλλὰ ζής, καὶ τοὺς βροτοὺς ὡς προείρηκας, ἀναστάσει σου Σωτήρ μου ἐγερείς.