Τη Β τοῦ αυτού
Μηνός, Μνήμη του Οσίου Νικολάου ιερέως του Πλανά.
Κοιμηθείς
υψούται απλανής εν τω πόλω, ιερεύς Πλανάς ο Νικόλαος λάμψας Ούτος, εγεννήθη εν
τη ευάνδρω νήσω των Κυκλάδων Νάξω, εν έτει σωτηρίω 1851, εκ πατρός Ιωάννου και
μητρός Αυγουστίνης, το γένος Μελισσουργού. Οι ευσεβείς γονείς του εκ κοιλίας
μητρός ηγιασμένου Νικολάου εξέθρεψαν αυτόν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου.
Ενωρίτατα διεφάνη η έφεσις του παιδίου προς τα όσια και τα ιερά. Εκίνει τους
πόδας του προς το άγιον Βήμα, ίνα υπηρετή τον ιερέα πάππον του Γεώργιον
Μελισσουργόν ιερουργούντα. Προωρισμένος δε άνωθεν εις λειτουργίαν του αγίου
θυσιαστηρίου, παρεκινείτο εκ τρυφεράς ηλικίας να υποδύεται κατ’ οίκον ρόλον και
λειτουργήματα ιερατικά, δι’ αυτοσχεδίων μέσων και σκευών και υποτυπώδους
λειτουργικής αμφιέσεως, θυμιών και αναπαριστών μιμητικώς τα τελούμενα εν τω
ναώ. Προϊούσης δε της ηλικίας αυτού, ο νεαρός Νικόλαος μετείχεν αδιαλείπτως των
ιερών ακολουθιών της Εκκλησίας. Και ουκ αφίστατο νηστείας, αγρυπνίας, προσευχής
και ζηλωτής καλών έργων. Όταν δε ο Νικόλαος απωρφανίσθη εκ πατρός, νεώτατος δ’
αυτός ευρέθη προστάτης χήρας μητρός και νεωτέρας αδελφής, η οικονομία του Θεού
μετεφύτευσε σύντρεις εις Αθήνας, ίνα εύρωσι πόρον ζωής, εφ’ όσον μάλιστα εξ
αντιξόων περιστάσεων απεστερήθησαν μετ’ ου πολύ και ων περουσιακών αυτών
στοιχείων. Νυμφευθείς εχήρευσε προώρως, ευθύς μετά την απόκτησιν του πρώτου και
μόνου τέκνου του Ιωάννου, θανούσης κατά τον τοκετόν της μητρός. Χειροτονηθείς
δε ιερεύς, διετέλεσεν εφημέριον εν Αθήναις επί πεντηκονταετίαν περίπουυ εις τους
ναούς του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και του Αγίου Παντελεήμονος παρά τον
Ιλισσόν ποταμόν. Από φυλακής πρωΐας μέχρι νυκτός διατρίβει εις τον ναόν.
Αφιλάργυρον τον τρόπον και πλήρης αγαθών έργων και ελεημοσυνών ων εποίει.
Λιτοδίαιτος εις το έπακρον. Ηρκείτο εις τεμάχιον άρτου και ολίγα χόρτα, άτινα
συνέλεγεν ο ίδιος · ενίοτε δε και εις ολίγον γάλα προσφερόμενον εις αυτόν υπό
ποιμένων της ερημικής τότε περιοχής της ενορίας του. Ονομασταί και αλησμόνητοι
παρέμειναν αι αγρυπνίαι τας οποίας ετέλει εις τον ιερόν ναόν του Αγίου
Ελισσαίου. Αναφέρονται και μαρτυρίαι παιδίων, ότι τον έβλεπον μετάρσιον, μη
πατούντα επί της γης εν ώρα Θείας Λειτουργίας. Εις ώριμον γήρας, καμφθείς υπό
το βάρο των υπερογδοήκοντα εργωδών και πολυμόχθων ετών της ηλικίας, εκοιμήθηεν
Κυρίω, τη 2α Μαρτίου του 1932.
