ΣΦΑΓΗΝ ΣΟΥ ΤΗΝ ΑΔΙΚΟΝ... ΜΗΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΟΥΛΗΝ ΣΟΥ ΔΕΟΜΑΙ.

Σφαγήν σου τὴν ἄδικον, Χριστέ, ἡ Παρθένος βλέπουσα, ὀδυρομένη ἐβόα σοί. Τέκνον γλυκύτατον, πῶς ἀδίκως πάσχεις; Πῶς τῶ ξύλω κρέμασαι, ὁ πᾶσαν γὴν κρεμάσας τοὶς ὕδασι; Μὴ λίπης μόνην με, εὐεργέτα πολυέλεε, τὴν Μητέρα καὶ δούλην σου δέομαι.